لُبّ - ( لب بضم لام و تشديد با اصطلاح عرفانى ) عقلى است كه منور بنور قدسى بود و از قشور اوهام صافى بود . تركيبات لب مطلب ، لب سخن ، لب لباب . لُبُّ اللُّب - ( اصطلاح عرفانى ) مادهء نور الهى قدسى است كه عقل بدان تأييد شود و ادراك مىكند علوم صحيحهء مقاليه را ( اصطلاحات شاه نعمت الله ص 20 - كشاف ص 1288 دستور العلماء ج 3 ص 167 ) . لباس - ( اصطلاح فلسفى و عرفانى ) مراد از لباس و لباس تقوى ايمانست . ابو العباس سيار گويد : « لباس الهدى للعامة و لباس الهيبة للعارفين و لباس الزينة لاهل الدنيا و لباس اللقاء للاولياء و لباس التقوى لاهل الحضور » كه فرمودند « وَ لِباسُ التَّقْوى ذلِكَ خَيْرٌ » . در كلمات مشايخ است : من النفاق ان تلبس لباس الفتيان و لا تدخل فى حمل اثقال الفتوة ، در باب لباس مرقع گفته‌اند : المرقّعه قميص الوفاء لاهل الصفاء و سربال السرور لاهل الغرور در باب لباس صوف آمده است : الصفاء من الله انعام و اكرام و الصوف لباس الانعام عليكم به لباس الصوف تجدون حلاوة الايمان فى قلوبكم . لِباسِ مُصَلّى - اين اصطلاح فقهى است و مراد لباس نمازگزار است كه بايد طاهر باشد و از اجزاء ميته در آن نباشد باستثناء خز و سنجاب و براى مرد علاوه استعمال طلا و نقره هم ممنوع است و لباس حرير براى مردان ممنوع است . لَبْس - ( اصطلاح عرفانى ) لبس عبارت از صورت عنصريه است كه موجب پوشش حقايق است كه فرمود « وَ لَلَبَسْنا عَلَيْهِمْ ما يَلْبِسُونَ » . و اما لبس حقيقة الحقائق ، صور انسانيه‌اند كه مخفىاند چنان كه فرمود « اوليائى تحت قبائى لا يعرفهم غيرى » . آن صورت الطاف الهى مائيم * هم جامه و جامه‌دار شاهى مائيم ما محرم راز حضرت سلطانيم * دانندهء اسرار كما هى مائيم ( از رسائل شاه ج 3 ص 36 ) . لَبِ شِكَّرى - كلام منزل را گويند كه انبيا را باشد بواسطهء ملك و اوليا را باشد بواسطهء تصفيه دل . شاعر گويد : معجون لبش بدر فشانى * پرورده به آب زندگانى لَبِ شيرين - ( اصطلاح عرفانى ) لب شيرين كلام بىواسطه را گويند و كلام معشوق را گويند و لب محبوب را گويند . شاعر گويد : يك بوسه ربودم ز لبت دل دگرى خواست * فرمود فراق تو كه فرمان دگر نيست لَبِ لَعْل - ( اصطلاح عرفانى ) بطون كلام را گويند يعنى كلام معشوق . شاعر گويد : مرا كه لعل لبت ساقى است و جام شراب